Selshamurinn

Einu sinni var maður nokkur austur í Mýrdal sem gekk hjá klettum við sjó fram að morgni dags fyrir fótaferð; hann kom að hellisdyrum einum; heyrði hann glaum og danslæti inn í hellinn, en sá mjög marga selshami fyrir utan. Hann tók einn selshaminn með sér, bar hann heim og læsti hann ofan í kistu.

Um daginn nokkru seinna kom hann aftur að hellisdyrunum sat þar þá ungleg kona og lagleg; var hún allsber og grét mjög. Þetta var selurinn, er átti haminn, er maðurinn tók.

Maðurinn lét stúlkuna fá föt, huggaði hana og tók hana heim með sér. Var hún honum fylgisöm, en felldi skap sitt miður við aðra. Oft sat hún samt og horfði á sjóinn.

Eftir nokkurn tíma fékk maðurinn hennar, og fór vel á með þeim og varð barna auðið. Haminn geymdi bóndi alltaf læstan niður í kistu og hafði lykilinn á sér, hvert sem hann fór.

Eftir mörg ár reri hann eitt sinn og gleymdi lyklinum heima undir koddabrún sinni; en þegar hann kom aftur, var kistan opin, konan og hamurinn horfin.

Hafði hún tekið lykilinn og forvitnast í kistuna og fundið þar haminn; gat hún þá ekki staðist freistinguna, kvaddi börn sín, fór í haminn og steyptist í sjóinn. Áður en konan steypti sér í sjóinn, er sagt hún hafi mælt þetta fyrir munni sér: “Mér er um og ó, ég á sjö börn í sjó og sjö börn á landi”.

Sagt er að manninum féllist mjög um þetta. Þegar maðurinn reri síðan til fiskjar, var selur oft að sveima í kringum skip hans, og var eins og tár rynnu af augum hans. Mjög var hann aflasæll upp frá þessu, og ýmis höpp báru upp á fjörur hans. Oft sáu menn það , að þegar börn þeirra hjóna gengu með sjávarströndinni, synti þar selur fyrir framan í sjónum jafnframt sem þau gengu á landi eða í fjörunni, og kastaði upp til þeirra marglitum fiskum og fallegum skeljum. En aldrei kom móðir þeirra aftur upp á land.

100% íslensk ull. Níu mismunandi litasamsetningar, þar af tvær eftir danska hönnuðinn Henrik Vibskov.

Stærð 200 x 134 cm